affro art work

(ตอนที่ ๒)

"คุณ" "คุณครับ" "คุณ"

ผมรู้สึกตัว นี่ผมตายหรือยังนี่

"คุณ" "คุณครับ" "คุณ"

ผมได้ยินเสียง จึงลืมตาขึ้น บรรยากาศรอบๆคล้ายกับสวนสาธารณะเมื่อครู่

ผมควรจะต้องตายไปแล้วนี่

"คุณไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ ผมเห็นคุณตกน้ำ จึงกระโดดลงไปช่วย"

หมอนี่พูดเหมือนมีความดีความชอบมากมายหนักหนา

มาขัดขวางการตายของผม แล้วยังมีหน้ามาพูด แต่ช่างเถอะ ใครจะไปรู้สึกถึงความทุกข์ของผม

"ขอบคุณครับ" ผมพูดอย่างเสียมิได้

ผมไม่มีที่ไป ผมเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย

ผมมาหยุดที่สถานที่แห่งหนึ่ง คิดว่าจะนอนพักผ่อนที่นี่คืนนี้

 

ทำไมนะ... เรื่องเลวร้ายถึงเกิดขึ้นกับผมมากมายขนาดนี้

ผู้ที่ส่งผมมาเกิด ตั้งใจให้ผมใช้ชีวิตอย่างมีความสุขหรือปล่าวนี่

.

.

ผมเติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็ก ผมเป็นเด็กกำพร้า

ที่นี่ใช้มูลนิธิบังหน้า เพื่อกอบโกยเงินบริจาค ไม่เคยที่จะดูแลเด็กๆอย่างจริงจัง

ผมไม่เคยได้กินข้าวครบมื้อ ถึงขนาดที่ต้องคุ้ยขยะกิน

ผมโตมาเป็นคนอารมณ์ร้อน ใช้กำลังแก้ปัญหา แถมยังไร้สติปัญญา

ก็ผมไม่ได้เรียนหนังสือนี่ ทำไงได้

ผมทะเลาะกับคนอื่นไปทั่ว ทั้งยกพวกตีหรือหมาหมู่ ผมเคยทำมาหมดแล้ว

จนกระทั่งผมมาพบอดีตภรรยาของผม

ผมรักเธอมาก ขนาดที่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนละคน

ผมตั้งใจที่จะสร้างครอบครัวแสนวิเศษ สิ่งที่ผมไม่เคยได้รู้สึกถึง

ผมไม่อยากให้ลูกผมเกิดมาท่ามกลางสังคมแบบผม

ไม่ทันที่จะข้ามปี เหตุการณ์ที่ทำให้ผมแทบล้มทั้งยืนก็เกิดขึ้น

ไอ้หนุ่มหน้าตาหล่อเหลา กำลังเริงรักกับภรรยาของผมบนเตียงของผม

ในตำแหน่งของผม พวกโสโครก

เธอหนีตามมันไป ก็มันทั้งหล่อทั้งรวยนี่ ส่วนตัวผมมันไม่มีอะไรเลย

ตอนนี้ชีวิตผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

ไม่มีแม้กระทั่งผู้ที่อยู่ด้านหลัง

ผมตัดสินใจได้แล้วว่าหลังจากตื่นมาในวันพรุ่งนี้

ผมจะตายอย่างไร มันอาจจะไม่ใช่วิธีที่ซับซ้อนนัก

แต่ช่างมันปะไร วันนี้ผมจะพักผ่อน

รอคอยวันแห่งความตายในวันพรุ่งนี้

.

.

.

ติดตามต่อตอนที่ ๓

 

 

(ตอนที่ ๑)

ท้องฟ้าในวันนี้หม่นหมองดั่งเช่นทุกวัน

มันไม่เคยสดใสมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

"ผม" นอนทอดกายอยู่ริมสระน้ำในสวนสาธารณะย่านชานเมือง

รอเพียงเวลาที่ผู้คนจะออกไปจากบริเวณพื้นที่บริเวณนี้จนหมด

ผมหันไปมองรอบๆตัว

เวลานี้ช่างเหมาะสม ไม่มีใครเหลืออยู่อีกแล้ว

ผมยืนขึ้น....."ตูม!!!"

ร่างกายของผมถูกล้อมรอบด้วยน้ำนับล้านๆลิตร

ผมเลือกที่จะตายแบบนี้

แม้ว่าศพของผมอาจจะขึ้นอืดน่าเกลียดจนแทบทนดูไม่ได้

แต่ไม่เป็นไรหรอก

ยังไง...ผมก็ไม่รู้สึกตัวอยู่แล้วในเวลานั้น

ผมรู้สึกเหมือนสติสัมปชัญญะกำลังจะดับวูบไป

ผมกำลังจะได้ตายอย่างที่ตั้งใจไว้

.

.

.

.

.

 

 

ติดตามตอนที่ ๒ ในโอกาสหน้า

เปลี่ยนบรรยากาศกันบ้างนะครับ ดูงานผมจนเบื่อแล้วมั้ง

เลยเอารูปจากกล้องโลโม่มาให้ดูกัน

ได้กล้องนี้โดยบังเอิญที่สนามหลวง ราคาแค่ 100 เดียว :D

ถ่ายสะสมมานานเลยทีเดียวครับ แต่ที่ดูได้ก็มีไม่เยอะเท่าไหร่

เริ่มจากวัดพระแก้วละกันครับ ลงทุนตากแดดกันเลยทีเดียว

ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นพระอุโบสถนะครับ

ภาพนี้เป็นเจดีย์องใหญ่ในวัดพระแก้ว

อันนี้ถ่ายลอดหลังคา แอบเห็นลายเสาบางๆ เหมือนจะบางเกินไป ดำปี๋เลย :D

สองภาพหลังนี่จำไม่ได้แล้ว ว่าส่วนไหนของวัดพระแก้ว

ต่อมาก็เป็นมาหวิทยาลัยที่ผมเรียนอยู่นะครับ เห็นว่าสวยดีเลยถ่ายมาๆ

ภาพนี้บริเวณหอศิลป์หน้ามหาวิทยาลัย

ภาพนี้ถ่ายข้างหน้ามหาวิทยาลัย ตอนถ่ายอายมากฝรั่งมองกันใหญ่-  -

ถ่ายตรงหน้าสวนแก้ว

อันนี้หน้าโมล่อนสวนแก้ว ตัวกระผมเองห้ามวิจารณ์ๆ :D

ภาพนี้แถวๆเทอเรสหน้าคณะผมฝั่งกรุงเทพครับ ใช้ฟิล์มเก่าสีเลยตุ่นๆ

อันนี้ตัวกระผมเอง หน้าคณะจิตรกรรมฝั่งนครปฐม ห้ามวิจารณ์นะ :D

ถ่ายที่ท่าช้าง ชอบแสงที่ลอดใบไม้มากๆ

สองภาพสุดท้ายจำไม่ได้แล้วว่าถ่ายที่ไหน ชอบฟีลดูเร่งรีบ :D

เป็นครั้งแรกที่ลองถ่ายกล้องโลโม่ ยังไงก็ช่วยแนะนำติชมกันด้วยนะครับ